Κλαδιά ιτιάς που κρέμονται πάνω από μια ακίνητη λιμνούλα, οι αντανακλάσεις τους να συγχωνεύονται με τα κύματα της επιφάνειας σε μι. Λεπτά κλαδιά ιτιάς, ευγενή και φωτεινά στο πράσινο της πρώιμης άνοιξης, κρέμονται χαμηλά πάνω από μια λίμνη σαν καθρέφτης, με τις άκρες τους να αγγίζουν σχεδόν την επιφάνεια του νερού. Κάθε κλαδάκι προβάλλει μια λεπτοβλεπτή αντανάκλαση, ελαφρώς θολή από ανεπαίσθητα κύματα — ίσως από ένα περαστικό έντομο ή ένα πέταλο που πέφτει — δημιουργώντας έναν διπλό κόσμο κάθετης και αναστραμμένης ζωής.