Πιάτα πλυσίματος. Μια σημαντική παραλλαγή στη μέθοδο είναι η θερμοκρασία και η κατάσταση του νερού. Ασιάτες και οι Λατινοαμερικάνοι προτιμούν συνήθως το τρεχούμενο νερό επειδή βλέπει ως πιό υγιεινό δεδομένου ότι το νερό δεν επαναχρησιμοποιείται, και συνήθως κρύο νερό χρήσης. Αυτό είναι πρακτικό στα περιβάλλοντα όπου το ζεστό νερό είναι σπάνια διαθέσιμο από τη βρύση, και οι νεροχύτες θεωρούνται ως βρώμικες επιφάνειες (ουσιαστικά ένας κατάλληλος αγωγός). Οι δυτικοί προτιμούν συνήθως το μόνιμο ζεστό νερό. Αυτό είναι πρακτικό στα περιβάλλοντα όπου το ζεστό νερό είναι φτηνά και εύκολα διαθέσιμο, και οι νεροχύτες θεωρούνται ως καθαρές επιφάνειες (ουσιαστικά ένα κύπελλο με μια κατάλληλη συσκευή αποξηράνσεων). Σε αυτήν την μέθοδο, το νεροχύτη συνήθως αρχικά γεμίζουν με τα βρώμικα πιάτα (που μπορεί να έχουν ξεπλυθεί ήδη και να είχαν ξυθεί για να αφαιρέσουν τα περισσότερα τρόφιμα) και καυτό, σαπωνώδες νερό. Το απορρυπαντικό προστίθεται ενώ ο νεροχύτης γεμίζει με το νερό, έτσι ένα στρώμα suds διαμορφώνει στην κορυφή. Κατόπιν τα πιάτα πλένονται ένα προς ένα και ξεπλένονται λεπτομερώς για να αφαιρέσουν το λίπος που απομακρύνεται από το σαπούνι και τη μηχανική δράση καθώς επίσης και το ίδιο το σαπούνι, κατόπιν που τοποθετείται σε ένα ράφι για να αρχίσει, ή ξηρός και που τακτοποιείται αμέσως από ένα δεύτερο πρόσωπο. Όταν ο νεροχύτης είναι κενός, εάν υπάρχουν περισσότερα πιάτα που πλένονται μπορούν να προστεθούν στο ίδιο dishwater, ή ο νεροχύτης μπορεί να στραγγιχτεί και να ξαναγεμιστεί εάν καθαρό, καυτό dishwater επιδιώκεται.