Ξηλοί κλάδοι στην καταιγίδα. Οι γυμνοί κλάδοι ενός δέντρου σχηματίζουν περίτεχνα μοτίβα μπροστά από έναν ζωντανό μπλε ουρανό που είναι γεμάτος με φουντωτά λευκά σύννεφα. Η σκηνή αποτυπώνει την έντονη αντίθεση μεταξύ της σκιώδους, φθαρμένης ξυλείας και του φωτεινού ουρανού, αναδεικνύοντας την περίπλοκη, φυσική αρχιτεκτονική του δέντρου χωρίς φύλλα. Οι γυμνοί κλάδοι προκαλούν μια αίσθηση ηρεμίας και διαχρονικότητας.