Επίλογος της Νεότητας - Μοναχικός βιομηχανικός βραχίονας δίπλα σε μια ταλαιπωρημένη κούνια σε μια ομιχλώδη σοφίτα. Στο αχνό φως μιας ξεχασμένης σοφίτας, ένα μοναχικό μηχανικό άκρο απλώνεται για να αγγίξει μια ταλαιπωρημένη κούνια καλυμμένη με παχύ γκρίζο σκόνη. Αυτή η συγκινητική αλληλεπίδραση μεταξύ ψυχρής μηχανικής και ενός βαθιά ανθρώπινου λειψάνου αναδεικνύει το βαθύ κενό ενός κόσμου όπου η ζωή έχει σταματήσει, αφήνοντας μόνο αυτοματοποιημένα υπολείμματα να σκεφτούν τα αντικείμενα μιας χαμένης γενιάς.