Εκεί όπου τα τέλη τρέφουν σιωπηλά νέες αρχές. Ένας σπασμένος κορμός εξακολουθεί να στέκεται, ένας σιωπηλός μάρτυρας της φεύγουσας εποχής. Γύρω του, το νερό καλύπτει το έδαφος και αντανακλά τα γυμνά δέντρα, ενώ η βρύα και οι νεαροί βλαστοί μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή επιστρέφει πάντα, ακόμη και στην καρδιά της παρακμής.