Μια αίσθηση απομόνωσης και απεραντοσύνης, τυπική των ξηρών ερημικών περιοχών. Ένας ευθύς, ερημωμένος δρόμος εκτείνεται στο βάθος μέσα από ένα ερημικό τοπίο στο ηλιοβασίλεμα. Ο ουρανός φλέγεται με πορτοκαλί και μωβ χρώματα, ρίχνοντας μια ζεστή λάμψη πάνω στη σκηνή. Ψηλά κάκτα, της οικογένειας Cactaceae, ευθυγραμμίζονται και στις δύο πλευρές του δρόμου, σε αντίθεση με τις αμμοθίνες και τη σπάνια βλάστηση.