Κυματιστοί λόφοι καλυμμένοι με πυκνό φθινοπωρινό δάσος εκτείνονται προς την απόσταση. Το φύλλωμα παρουσιάζει ένα ζωντανό μείγμα πορτοκαλί, κόκκινων και κίτρινων αποχρώσεων, χαρακτηριστικό των φυλλοβόλων δέντρων όπως η Acer (Σφενδάμι) και η Quercus (Δρυς), διασπασμένο από σκούρα πράσινα κωνοφόρα, πιθανώς Picea (Ελάτη) ή Abies (Υπερώριμο έλατο). Το απαλό φως δημιουργεί μια ομιχλώδη ατμόσφαιρα στις κοιλάδες. Ένα στενό μονοπάτι είναι ορατό, που διασχίζει το τοπίο, προσθέτοντας βάθος και οδηγώντας το βλέμμα του θεατή μέσα από αυτή τη σκηνή.