Ένα ζωηρό κίτρινο φύλλο ξεκουράζεται σε ένα πλακόστρωτο μονοπάτι, σε έντονη αντίθεση με τις σκούρες, ανάγλυφες πέτρες. Το φύλλο, σε σχήμα καρδιάς και με φλέβες, εισάγει ένα ζεστό, φυσικό στοιχείο στην αλλιώς ψυχρή, τακτοποιημένη διάταξη των τετράγωνων πλακόστρωτων. Η προοπτική τραβάει το μάτι κατά μήκος του μονοπατιού, υποδηλώνοντας βάθος και απόσταση. Η σκηνή τονίζει την αλληλεπίδραση των φυσικών χρωμάτων με μια τεχνητή επιφάνεια, αποτυπώνοντας μια στιγμή ήσυχης ομορφιάς και εποχιακής μετάβασης.