Ο ουρανός των τσιγάρου αναδύεται από μια θάλασσα πυκνής ομίχλης με ουρανοξύστες όπως ο Γουίλις. Η σκηνή συλλαμβάνει μια δραματική αντίθεση μεταξύ των οξέων αρχιτεκτονικών γραμμών και των απαλών σύννεφων που περιστρέφονται. Μετάβαση από βαθύ μπλε σε θερμό πορτοκαλί ενδεικτικό ανατολή ή ηλιοβασίλεμα. Η θολή ομίχλη περιβάλλει το κάτω μέρος των κτιρίων δημιουργώντας μια αιολική και σουρεαλιστική ατμόσφαιρα χαρακτηριστική της αισθητικής ομορφιάς των citys σε τέτοιες καιρικές συνθήκες.