Ένας κενός λευκός καμβάς στηρίζεται σε έναν απλό λευκό τοίχο. Η επιφάνεια είναι ομαλή και χωρίς χαρακτηριστικά, χύνοντας μια διακριτική σκιά στην παρακείμενη κατακόρυφη επιφάνεια. Η ρύθμιση είναι μινιμαλιστική, δίνοντας έμφαση στα ευκρινή άκρα του καμβά και στους καθαρούς ουδέτερους τόνους του χώρου. Ο καμβάς λιώνει ελαφρώς δημιουργώντας μια αίσθηση περιστασιακής τοποθέτησης.