Τα μονοπάτια των αστέρων σχηματίζουν το τόξο του νυχτερινού ουρανού πάνω από ένα αχανές τοπίο της ερήμου. Το προσκήνιο διαθέτει αμμόλοφους με υφή από τον άνεμο. Ο ορίζοντας φωτίζεται διακριτικά σε αντίθεση με τον βαθύ αστραφτερό ουρανό δημιουργώντας γαλήνια αντίθεση ανάμεσα στη γη και το σύμπαν. Τα κυκλικά ίχνη υποδεικνύουν μακρά έκθεση που καταγράφει την περιστροφή των γαιών. Η σκηνή προκαλεί την έλλειψη χρόνου και την μοναξιά των νύχτες της ερήμου.