Κρεπουρική αγκαλιά. Χρυσές κρεπουρικές ακτίνες διαπερνούν την αχνή πράσινη περιοχή ενός ήσυχου δάσους που ρίχνει μια αιθέρια λάμψη πάνω στην πρωινή ομίχλη. Το δένδρο που κλίνει πλαισιώνει τη σκηνή όπως η φύση έχει την δική της τοξοβολία καλώντας τον θεατή να μπει σε μια στιγμή ειρήνης και θαυμασμού. Ένα διαχρονικό μίγμα φωτός σκιάς και στιλπνής τέφρας όπου το δάσος αναπνέει και η ψυχή ακούει.