Μια γαλήνια και προσωπική στιγμή που αντιπαρέρχεται την ήρεμη ομορφιά των ευαίσθητων λευκών άνθων κερασιάς σε έναν καθαρό ουρανό. Κάτω από μια απέραντη έκταση του γαλάζιου ουρανού ο απαλός πτερυγισμός των λευκών άνθων κερασιάς δημιουργεί μια σκηνή σιωπηλής κομψότητας. Κάθε πέταλο χορεύει με το αεράκι την απαλή του κάθοδο σαν ψίθυροι μιας φευγαλέας άνοιξης. Τα κλαδιά ταλαντεύονται με τρυφερότητα κρατώντας τα άνθη σαν να φρουρούσαν μια ιερή στιγμή ατιμωρησίας. Φίλτρα φωτός μέσα από τα πέταλα που ρίχνουν ευαίσθητες σκιές στο έδαφος κάτω από την τέφρα παροδικά όπως η ίδια η εποχή. Σε αυτή την γαλήνια και προσωπική παύση φαίνεται να αργεί η πρόσκληση για σκέψη και ειρήνη στην αγκαλιά της φύσης, ήπια χάρη.