Ένα μοναχικό άτομο στέκεται μπροστά σε ένα μεγάλο αρχαίο ερείπιο που θυμίζει ένα πέτρινο φρούριο με αχρεία παράθυρα και έναν κεντρικό πύργο. Το σκηνικό είναι ένα ερημωμένο τοπίο με σκοτεινά δέντρα να πλαισιώνουν το προσκήνιο. Οι πλεονάζοντες ουρανοί γεμίζουν το φόντο δημιουργώντας δραματικές σκιές. Πουλιά πετούν πάνω από το οικοδόμημα ενισχύοντας την άθλια ατμόσφαιρα. Τα άγρια βουνά γίνονται ορατά εξ αποστάσεως προσθέτοντας την αίσθηση απομόνωσης και μυστηρίου. Η σκηνή μεταφέρει μια έντονη αντίθεση μεταξύ των υπολειμμάτων του πολιτισμού και της αδαής φύσης γύρω του.