Ερείπια αρχαίων πέτρινων ναών, που θυμίζουν αρχιτεκτονική της Νοτιοανατολικής Ασίας, είναι τυλιγμένα σε καταπράσινη βλάστηση. Κλήματα και φυλλώματα καλύπτουν τις κατασκευές, αναμειγνυόμενα με το περιβάλλον. Ψηλά δέντρα περιβάλλουν τον χώρο, τα φύλλα τους φιλτράροντας το ηλιακό φως, δημιουργώντας μια γαλήνια ατμόσφαιρα. Το μονοπάτι από γρασίδι και πέτρες οδηγεί προς έναν κεντρικό, περίτεχνο πύργο. Αρχιτεκτονικά στοιχεία όπως κίονες και ανάγλυφα υποδηλώνουν ιστορική σημασία, προκαλώντας εικόνες ζούγκλων που ανακτούν ανθρώπινες κατασκευές. Η σκηνή υποδηλώνει έναν μυστικιστικό και ξεχασμένο κόσμο αλληλένδετο με τη φύση.