Ο Ούτσιλ, ο ικανοποιημένος πορτοκαλί ριγέ γάτος μετά το γεύμα του, ήταν απλωμένος στο πάτωμα σε μια παράξενη συστροφή των γατίσιων. Τα συνήθως ήρεμα σμαραγδένια μάτια του ήταν τώρα ορθάνοιχτα και ακίνητα, οι κόρες του διασταλμένες σαν πιάτα καθώς με κοίταζε με απίστευο βλέμμα. Ήταν μια έκφραση απόλυτης σύγχυσης, σαν να είχα βγάλει ένα δεύτερο κεφάλι ή να είχα αρχίσει να μιλάω άπταιστα μαρσιανά. Προφανώς, η ίδια μου η ύπαρξη εκείνη τη στιγμή ήταν πηγή βαθιάς γατίσιας ανησυχίας.