η αόρατη πριγκίπισσα : μια ιστορία θλίψης και ηλιοφάνειας σε μια σπίθα. η γυναίκα καθόταν μόνη στο παγκάκι στο πάρκο τα μακριά μαλλιά της ξεχειλίζονταν από τους ώμους της, καθώς κουνούσε με λεπτή ματιά τις σελίδες του αγαπημένου της μυθιστορήματος της πριγκίπισσας. η ακινησία του κτήματος γύρω της έσπασε μόνο από το περιστασιακό σπάσιμο φύλλων και τα απαλά πτερύγια που κρέμονται στον αέρα. τα αραιά δέντρα παρείχαν μια αίσθηση ιδιωτικότητας που την προστάτευε από τον έξω κόσμο, καθώς έχασε την γεννητική τεχνητή τεχνητή νοημοσύνη