σταθερή ταχύτητα στην καταιγίδα. στην καρδιά ενός επεκτατικού πεδίου ένας κόκκινος αχυρώνας στεκόταν αψήφιστα στο φόντο ενός ανεμοστρόβιλου. το αχρείαστο εξωτερικό του περίγραμμα μαρτυρεί αμέτρητες εποχές, το στιβαρό του πλαίσιο μαρτυρά το διαρκές πνεύμα της γης. ο άνεμος κραύγασε σκόνη και συντρίμμια, αλλά ο αχυρώνας κράτησε τα τείχη του κρεμασμένος, αλλά ανηλεής δίπλα σε μια οικογένεια συγκαλυμμένη με τα πρόσωπά τους χαραγμένα από ανησυχία, αλλά τα πνεύματα τους είναι άθικτα. είχαν ξεπεράσει πολλές καταιγίδες τόσο κυριολεκτικά όσο και παραστατικά και ήξεραν ότι ο αχυρώνας θα τους προστάτευε. ο αχυρώνας ήταν κάτι παραπάνω από ένα οικοδόμημα ήταν το σπίτι τους το καταφύγιο τους ένα σύμβολο της σύνδεσής τους με την περιοχή, καθώς ο ανεμοστρόβιλος πλησίαζε την οικογένεια παρακολουθώντας καθώς ο αχυρώνας πλημμύριζε και περνούσε, αλλά παρέμεινε όρθιος. μια αίσθηση ανακούφισης που τους έπλυνε και αντάλλαξε ευγνωμοσύνη. ήξεραν ότι είχαν αντιμετωπίσει την καταιγίδα μαζί και είχαν αναδυθεί ισχυρά ο ανεμοστρόβιλος τελικά διαλύθηκε αφήνοντας πίσω ένα ίχνος καταστροφής. αλλά ο αχυρώνας στεκόταν ψηλός με το κόκκινο χρώμα του γεμάτο σκόνη και συντρίμμια, αλλά το πνεύμα του δεν έσπασε. ήταν μια μαρτυρία για την δύναμη της ανθεκτικότητας μια υπενθύμιση ότι ακόμα και μπροστά στην αντιξοότητα της ελπίδας και της αποφασιστικότητας μπορεί να επικρατήσει.