κόκκινα κτίρια αχυρώνας στο δυτικό απόγευμα ήλιος με λίμνες δακτύλων. από τα τέλη της δεκαετίας του 1700 οι αγρότες που ήθελαν να προστατεύσουν την ξυλεία τους από τα στοιχεία άρχισαν να πειραματίζονται με τρόπους για να φτιάξουν τη δική τους προστατευτική μπογιά. μια συνταγή που αποτελείται από άσβεστο αποκορυφωμένο γάλα και κόκκινο οξείδιο του σιδήρου δημιούργησε ένα μείγμα κόκκινου χρώματος που έγινε δημοφιλές στους αγρότες επειδή ήταν φθηνό να φτιαχτεί και κράτησε χρόνια. οι γεωργοί μπόρεσαν εύκολα να αποκτήσουν οξείδιο του σιδήρου την ένωση που προσδίδει στο φυσικό κόκκινο άργιλο το σύνθετο χρώμα του από το έδαφος. το λάδι λιναρόσπορου που προέρχεται από φυτά λίνου χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη σφράγιση ξύλων από το σαπισμένο ξύλο και χρώμασε το ξύλο σε απόχρωση σκούρου κοραλλιού. οι αγρότες παρατήρησαν επίσης ότι βάφοντας τις κουζίνες τους με σπιτική μπογιά κράτησαν τα κτίρια θερμότερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς το πιο σκούρο χρώμα απορροφά τις σούνες περισσότερο από το απλό ξύλο. τόσο κόκκινο χρώμα που εξαπλώνεται σε δημοτικότητα λόγω της λειτουργικότητας και της πρακτικότητάς του να γίνει αμερικανική παράδοση που συνεχίζεται σήμερα.