Ένα μοναχικό δέντρο με πλούσια πράσινα φύλλα στέκεται σταθερά σε ξηρό, ραγισμένο έδαφος, με μια μεγάλη ρωγμή να εκτείνεται κάτω από αυτό. Το τοπίο διαθέτει απομακρυσμένες, ανώμαλες βουνοκορφές κάτω από έναν καθαρό ουρανό με διάσπαρτα σύννεφα. Η ξηρή γη είναι κοκκινωπή-καφέ, τονίζοντας την εικόνα της ερημοποίησης, ενώ το ζωηρό δέντρο συμβολίζει την ανθεκτικότητα. Η σκηνή προκαλεί μια αίσθηση αντίθεσης μεταξύ ζωής και άγονης ερημικής περιοχής.